Αυτοί που φεύγουν

Ειναι μια γενιά που φεύγει η γενιά του πατέρα μου.Μιά γενιά βαθιά ερωτική,ανατρεπτική.

Η ζωή τους ,οσων επέζησαν, να φτάσουν τα ογδόντα και ενενήντα χρόνια ενα μυθιστόρημα.

Το μυαλό τους ξουράφι,τα γεράματα βάσανο γιατί η διάθεση ειναι πάντα εκεί το πείσμα η εξυπνάδα κι ομως το κορμί προδίδει.

Εζησαν το αλμα στο ονειρο και μετά τήν προδοσία τον θάνατο την απογοήτευση.Και δεν σταμάτησαν.Συνέχισαν.Τον θάνατο τον νίκησαν πολλές φορές με μιά ανεμελιά τόσο δυνατή οσο και η αγάπη της ζωής.Τους θαυμάζω.
Πρόσωπα & προσωπεία
ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr, http://www.bavzer.blogspot.com/

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (ΜΙΜΗΣ) ΤΣΑΦΕΝΤΑΣ

Ελληνας της διασποράς, γεννήθηκε το 1918 στη Μοζαμβίκη, εξώγαμο παιδί πατέρα Κρητικού και μητέρας από τη Σουαζιλάνδη, και πέθανε τον Οκτώβριο του 1999 στο ψυχιατρείο του Στέρκοφοντεϊν, στη Νότια Αφρική. Ετάφη σ' ένα μικρό κοιμητήριο ακριβώς απέναντι από το ψυχιατρείο, σε έναν τάφο που η πλάκα του δεν έγραφε όνομα, μόνον έναν αριθμό. Τον J59. Ο αριθμός του ως κρατουμένου επί 28 χρόνια σε φυλακή της Πραιτώριας. Θανατοποινίτης γιατί στις 6 Σεπτεμβρίου του 1966 σκότωσε με απανωτές μαχαιριές τον Χέντρικ Φερβούντ, τότε πρόεδρο της Νότιας Αφρικής, «αρχιτέκτονα» του συστήματος των φυλετικών διακρίσεων εις βάρος των μαύρων, γνωστού ως «απαρτχάιντ».ΣΤΟ πλαίσιο του φετινού 10ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης προβάλλεται αύριο Τετάρτη και την Παρασκευή επίσης, ένα ντοκιμαντέρ του Μανώλη Δημελλά με θέμα αυτόν τον άγνωστο σε πολλούς Ελληνα, που η ζωή του μοιάζει με ταινία κινηματογραφική, που παρακολουθείς κάθε σκηνή της με κομμένη την ανάσα. Τα πρώτα 7 χρόνια της ζωής του, όμως, τα έζησε με την Ελληνίδα γιαγιά του στο Κάιρο, προτού επιστρέψει στον πατέρα του, που πλέον είχε μετοικίσει στη Νότια Αφρική, μαζί με την Ελληνίδα, από τη Νότια Αφρική, μητριά του -αφού ο πατέρας είχε παρατήσει την από τη Σουαζιλάνδη μητέρα τού Μίμη στη Μοζαμβίκη. Στη Νότια Αφρική, ο Μίμης Τσαφέντας πέρασε δύσκολα χρόνια. Ηταν τα χρόνια του πολύ σκληρού απαρτχάιντ και που ο ίδιος, μολονότι εμφανώς λευκός, αφού είχαν, φαίνεται, υπερισχύσει τα γονίδια του Ελληνα πατέρα του, είχε γίνει στόχος πολλών που έμαθαν και διέδωσαν ότι η πραγματική μητέρα του ήταν «έγχρωμη». Αρα, εκείνος ήταν «μιγάς».ΣΕ νεαρή ηλικία μπάρκαρε για 20 χρόνια, αφήνοντας πίσω του ένα καθεστώς που, μέσα του, όπως έλεγε συχνά, τον έκανε να βράζει από οργή. Τα ταξίδια του τον έκαναν πιο πλούσιο και δεν ήταν συνεχόμενα. Του άρεσε και να μένει λίγους μήνες έως και μερικά χρόνια σε πολλά από τα μέρη που «έπιανε»: Αίγυπτος, Ελλάδα, Τουρκία, Πορτογαλία, Γερμανία, Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες -μερικές από τις χώρες όπου άραξε. Αλλά πάλι το διαβατήριό του έγραφε «μητρός Αφρικανής» και αυτούς του «μισούς γάμους» η Δύση τότε τους απεχθανόταν. Και εξοστράκιζε τα... αποτελέσματά τους. Απ' όλα τα μέρη εκείνα, ο Τσαφέντας, που πλέον έμαθε να μιλάει 8 γλώσσες άπταιστα, αγάπησε πιο πολύ το Λορέντζο Μάρκες και ανέπτυξε και ένα πάθος με την πορτογαλική αρχιτεκτονική. Εμπλούτιζε τον εσωτερικό κόσμο, τη στιγμή που ένιωθε πως ο κόσμος έξω και γύρω από αυτόν τον απέβαλλε...ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ στη Ν. Αφρική το 1964 και ερωτεύτηκε αμέσως με μιαν «έγχρωμη» κοπέλα. Ο ρατσιστικός νόμος όμως του απαγόρευε όχι μόνο να παντρευτεί την αγαπημένη του, αλλά ακόμη και έρωτα να κάνει μαζί της -η ποινή γι' αυτό, το σεξ, ήταν 10ετής φυλάκιση! Εκανε αίτηση, λοιπόν, να «επανακαθοριστεί» ο ίδιος, και λόγω της Σουαζιλανδής μητέρας του, ως «έγχρωμος», αλλά η κυβέρνηση Φερβούντ απέρριψε το αίτημά του, με την υπογράμμιση ότι «κανένας λευκός δεν μπορεί να επιθυμεί να επαναπροσδιοριστεί ως κάφρος», όπως έλεγαν τους μαύρους! Ο δεσμός, αναπόφευκτα, έσβησε, αφού δεν μπορούσαν ούτε δημόσια να κυκλοφορήσουν μαζί ούτε να φάνε στο ίδιο εστιατόριο ούτε καν ν' ανταλλάξουν τηλεφωνήματα.
Ο ΤΣΑΦΕΝΤΑΣ ήταν απαρηγόρητος. Και λέγεται πως έκτοτε δεν έκανε ποτέ ξανά έρωτα με άλλη γυναίκα, παρά μόνον επί χρήμασι. Την αγαπούσε βαθιά τη μαύρη Νοτιοαφρικάνα, της οποίας ούτε το όνομα δεν γνωρίζουμε σήμερα.

Επειτα από λίγο καιρό προσλήφθηκε ως κλητήρας στη Βουλή και μια μέρα τού ανέθεσαν να μεταφέρει έναν φάκελο στο σπίτι του προέδρου Φερβούντ (φωτογρ.), και να του τον παραδώσει στο χέρι. Το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου 1966 στάθηκε μπροστά στον «αρχιτέκτονα του απαρτχάιντ» και με 4 μαχαιριές στο στήθος τον ξέκανε για τα καλά...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/03/2008

Ελευθεροτυπία 11/3/08

ΑΓΛΑΪΑ ΖΩΤΟΥ Αντάρτισσα στα 15, εισαγγελέας στην Αλβανία, υφυπουργός στη Βουλγαρία, ζει πλέον σε ξενώνα απόρων

Η «κόκκινη» γιαγιά παραμένει ατίθαση

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Λένε πως στα χείλια μιας γυναίκας το μίσος έχει τη γεύση του έρωτα. Από τα χείλια, όμως, της γυναίκας που ζει τα τελευταία χρόνια σε έναν ξενώνα απόρων του Δήμου Αθηναίων βγαίνει ένα κομμάτι σύγχρονης ιστορίας με έντονα στοιχεία και μίσους και έρωτα.

«Κυνηγώντας το απραγματοποίητο όνειρο», είναι ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου της Αγλαΐας Ζώτου
Ερωτα για κάποια σοσιαλιστικά ιδανικά που την οδήγησαν στα ύπατα πολιτικά στρώματα των τότε κόκκινων λαϊκών δημοκρατιών, αλλά και μίσους, γιατί οι «αντιπρόσωποι» των ιδανικών της την εξόρισαν, τη φυλάκισαν, τη βασάνισαν, μέχρι και πειραματόζωο την έκαναν δοκιμάζοντας πάνω της νέα ψυχοφάρμακα. Σήμερα, από τον ξενώνα, τα χείλια της χαμογελούν παρ' όλο που, όπως μας λέει, «δεν ήξερα ότι πονάει τόσο η μοναξιά. Ανοίγω την πόρτα, βγάζω λίγο το κεφάλι, σαν χελώνα, να ακούσω έστω βήματα, κάποιες φωνές, να δω έναν ίσκιο». Η άλλοτε αντάρτισσα στα βουνά της Βορείου Ηπείρου μάς λέει τώρα πως «πιο εύκολα πολεμάς τους φασίστες από ό,τι τη μοναξιά». Οταν συστήνεται η 84χρονη αυτή γυναίκα λέει: «Αγλαΐα Ζώτου από τη Χείμαρρα. Χαίρω πολύ».Με τον ΧότζαΔεκαπέντε χρονώ η Αγλαΐα Ζώτου με ένα ιταλικό τουφέκι τύπου «Φουτσίλε», «μια πιθαμή μεγαλύτερο από το μπόι μου», πολεμάει αντάρτισσα στα βουνά. «Φοβόμουν αλλά το έκρυβα. Δεν ήθελα να δει ο πατέρας μου ότι φοβάμαι». Γίνεται επίσης η πρώτη κοπέλα που μπαίνει με εξετάσεις και υποτροφία στο Βασιλικό Κολέγιο ενώ ταυτόχρονα γίνεται μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και ενεργό στέλεχος της Κομμουνιστικής Νεολαίας Αλβανίας. «Οι σύντροφοι συμπολεμιστές μου με φώναζαν αηδόνι του Νότου». Από μικρή είχε την Ελλάδα στην καρδιά της και μάθαινε τη γλώσσα.

Ο πόλεμος τελειώνει και στο τιμόνι της Αλβανίας βρίσκεται ο Ενβέρ Χότζα. Ο πατέρας της Αγλαΐας Ζώτου, «φιλοξενούμενος» και στο Νταχάου, είναι στενός φίλος του Χότζα. «Ο Χότζα με λάτρευε και τότε όλοι ακόμα τον λατρεύαμε». Με έξοδα της αλβανικής κυβέρνησης η Αγλαΐα Ζώτου πηγαίνει για σπουδές στη Γιουγκοσλαβία. Εκεί σπουδάζει Νομικές, Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες. Ο Ψυχρός Πόλεμος όμως ήταν στα φόρτε του. Το Κρεμλίνο απαιτούσε υποταγή από τους δορυφόρους του και με τον Τίτο να τους λέει «δεν είμαστε πιόνια σε σκακιέρα» η Μόσχα αποκλείει τη Γιουγκοσλαβία από το Κόμινφορμ καλώντας τις άλλες κομμουνιστικές χώρες να απομονώσουν τον Τίτο. Το ίδιο πράττει και η Αλβανία αφήνοντας όμως εκεί φοιτητές να κάνουν προπαγάνδα. «Μέναμε στο στόμα του λύκου. Μιλούσαμε στον κόσμο. Τους λέγαμε ότι ο Τίτο είναι προδότης». Η «UDBA», μυστική αστυνομία της Γιουγκοσλαβίας, δεν αργεί να την ανακαλύψει. Τη συλλαμβάνουν με το νυχτικό και παραμένει έγκλειστη για δύο μήνες στο κελί 407, τέσσερα πατώματα κάτω από τη γη. «Από τα άλλα κελιά που ήσαν λίγο μεγαλύτερα από ντουλάπα άκουγα ανθρώπους που ούρλιαζαν, έκλαιγαν και τραγούδαγαν».Αποφυλακίζεται και επιστρέφει στην Αλβανία. Ο Χότζα της ζητάει συγγνώμη για όσα πέρασε και τη στέλνει στη Βουλγαρία να συνεχίσει τις σπουδές της. Συνεχίζει τις σπουδές της στη Γαλλία και επιστρέφει στην Αλβανία το 1952. Ο Χότζα αρχικά την τοποθετεί γενική διευθύντρια του Νομικού Τομέα του υπουργείου Δικαιοσύνης και ένα χρόνο αργότερα τοποθετείται εισαγγελέας στον Αρειο Πάγο με καθήκοντα ανακρίτριας. Θα επιστρέψει όμως στη Βουλγαρία το 1958, συνοδεύοντας την άρρωστη μητέρα της. Συναντάει τυχαία το φοιτητικό της έρωτα. Είναι ο Ντιμίτρι Ζντράβτσεφ, που είναι ανώτατος δικαστικός. Ο Ζντράβτσεφ ταξιδεύει στην Αλβανία και ζητάει συνάντηση με τον Χότζα. Πριν τελειώσουν με τα τυπικά τον ρωτάει ο Χότζα: «Ηρθες εδώ για την ομορφιά της Αλβανίας ή για την ομορφιά της Αγλαΐας;». Παντρεύοντας διπλωματία με έρωτα του απαντάει: «Και για τις δύο». Λίγο αργότερα παντρεύονται. Διορίζεται υφυπουργός Δικαιοσύνης στη Βουλγαρία αλλά αρχίζει μέσα της ένας κλυδωνισμός. Καταγγέλλει ανοιχτά τον ολοκληρωτισμό και όλες τις βάναυσες και παράνομες πρακτικές που υποπίπτουν στην αντίληψή της. «Δεν εναντιώθηκα στην ιδεολογία μου, εναντιώθηκα στον τρόπο εφαρμογής της». Κάποια στιγμή τη φώναξαν για να της... φωνάξουν. «Γίναμε χειρότεροι από τους φασίστες», τους είπε, «φτάσαμε να δικάζουμε τη σκέψη». Της λένε «ή παραιτείσαι ή σε παύουμε».
«Δεν φοβάμαι το θάνατο», λέει από το δωματιάκι της, όπου μόνη παρέα είναι η τηλεόραση, η κ. Ζώτου. «Λυπάμαι που τελειώνει η ζωή»
Την ίδια εποχή ο Χότζα κοίταζε προς την Κίνα του Μάο προκαλώντας τριγμούς στις σχέσεις του με τη Βουλγαρία. Είχε φτάσει μάλιστα σε σημείο να απειλεί την Αγλαΐα Ζώτου πως «εάν δεν χωρίσει με τον Ζντράβτσεφ θα στείλει την οικογένειά της στην εξορία».Μόλις μία μέρα μετά το «παραιτείσαι ή σε παύουμε» τις έριξαν υπνωτικό χάπι και «πότε με φέρανε, πώς με φέρανε, κατέληξα στο τρελοκομείο της Σόφιας. Ερχονταν δύο μεγαλόσωμες Βουλγάρες και μου έδεναν τα χέρια. Με έδερναν, με τσιμπούσαν, μου ξερίζωναν τα μαλλιά, μου έκαναν ηλεκτροσόκ. Κάποια στιγμή άρχισαν να δοκιμάζουν πάνω μου νέα ψυχοφάρμακα. Ηταν φορές που υπό την επήρεια των ψυχοφαρμάκων με παρουσίαζαν σε ιατρικά συνέδρια και φοιτητές».Ο οικογενειακός της φίλος και ψυχίατρος Ουζούνοφ καταφέρνει να την αποφυλακίσει και να τη στείλει στο Παρίσι. Γνωρίζεται με όλες εκείνες τις εξέχουσες προσωπικότητες, γράφει βιβλία, ποιήματα, δίνει συνεντεύξεις, γίνεται μέλος της Παγκόσμιας Ενωσης Διανοουμένων και της Ενωσης Γάλλων Ποιητών. Ο γαλλικός Τύπος γράφει για μια «αετίνα που έμεινε πιστή στα ιδανικά της». Μένει στη Γαλλία μέχρι το 1979 και γυρίζει πίσω στην Αλβανία μόνο για να την υποδεχτεί... προσωπική εντολή του Χότζα, που διατάζει να πάει σε μια μικρή αγροτική πόλη δίνοντας αναφορά στο αστυνομικό τμήμα τρεις φορές την ημέρα. «Η πρωινή αναφορά ήταν πολύ νωρίς και η βραδινή πολύ αργά. Επίτηδες μου έλεγαν, για να ξυπνάω νωρίς και να κοιμάμαι αργά. Σε διάστημα πενταετίας παρουσιάστηκα 10.998 φορές». Το 1991 καταφέρνει μέσω Βουλγαρίας να βγάλει χαρτιά για να έρθει στην Ελλάδα. Της παραχωρεί η Αρχιεπισκοπή μια στέγη στη Στέγη Γερόντων της Αγίας Παρασκευής. Για κάποιο διάστημα περπατάει καθημερινά από την Αγ. Παρασκευή έως την Αθήνα για να καθαρίσει σκάλες ως παραδουλεύτρα. «Κράταγα τα λεφτά για το εισιτήριο της επιστροφής που θα ήμουν κουρασμένη».Φεύγει από εκεί όταν βρίσκεται μια οικογένεια Αλβανών που τη φιλοξενεί. Την ξεγέλασαν, την έκλεψαν και την πέταξαν στο δρόμο. Με ενέργειες του τότε αντιδημάρχου Σκιαδά, και στη συνέχεια του αείμνηστου Ευάγγελου Γιαννόπουλου, βρέθηκε στον ξενώνα απόρων του Δήμου Αθηναίων. «Ο Γιαννόπουλος μου έλεγε πως είμαστε τρεις φορές συνάδελφοι. Ως αντιστασιακοί, ως νομικοί, ως συγγραφείς».Σήμερα, παρακολουθεί την επικαιρότητα και αναρωτιέται «τι σόι κυβέρνηση είναι αυτή που σβήνει τα δικαιώματα που κέρδισαν οι εργατικές τάξεις με αιώνες αγώνων.

Είναι η σύνταξη για 60 χρόνων την κάνει 65, είναι για 700 ευρώ τα κάνει. Ο κομμουνισμός ωστόσο δεν υπήρξε ποτέ και πουθενά. Υπήρξαν άτομα που τον υποστήριξαν γιατί η εξουσία είναι ένα τέρας. Οποιος την παίρνει γίνεται κάτι άλλο».«Ζω εδώ σαν το ποντίκι σε αυτό το σκοτεινό δωμάτιο με παρέα την τηλεόραση. Δεν βγαίνω καθόλου, επισκέψεις έχω σπάνια. Αναπνέω αλλά δεν νιώθω που ζω. Είναι το ηλιοβασίλεμα της ζωής μου, δεν φοβάμαι το θάνατο αλλά λυπάμαι που τελειώνει η ζωή. Λυπάμαι που αυτά τα τελευταία χρόνια του ηλιοβασιλέματος πρέπει να τα περάσω τόσο δυστυχισμένα, τόσο φτωχά, τόσο άσχημα».- Θα ανταλλάζατε όμως τη ζωή που ζήσατε με κάποια συντροφιά στα χρόνια του ηλιοβασιλέματός σας; Η ηλικιωμένη αντάρτισσα απάντησε: «Οχι... Και η ιστορία τελειώνει Εδώ». Το φαγητό της μέρας στον ξενώνα ήταν κρύες φακές. Αποχαιρετιστήκαμε, μου έδωσε καραμέλες «για το δρόμο» και με το μπαστούνι της με συνόδευσε ώς το ασανσέρ. Αγλαΐα Ζώτου από τη Χείμαρρα. Χαίρω Πολύ.

Περί πυρηνικών

Πυρηνική ενέργεια; Οχι ευχαριστώ
Πίσω απ την ευαισθησίατης Μέρκελ και της παρέας για το περιβάλλον και τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα κρύβεται η αγωνία τους να φουλάρουν ξανά το πρόγραμμα της πυρηνικής ενέργειας (πίσω από την δήθεν ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών ενέργειας.)

Πυρηνικά εργοστάσια σημαίνει θάνατος.Δεν είναι το οικονομικό κόστος κατασκευής ενός πυρηνικού εργοστάσιου καθώς και της διάθεσης των πυρηνικών σκουπιδιών ούτε και τα σίγουρα πυρηνικά ατυχήματα που μολύνουν τον πλανήτη για χιλιάδες χρόνια.

Ακόμα κι αν έκαναν τα πυρηνικά τους εργοστάσια στο φεγγάρι και κατέβαζαν στην γη τζάμπα ενέργεια πάλι η πυρηνική ενέργεια θάταν επικίνδυνη.

Πρώτα απ όλα τα πυρηνικά εργοστάσια δεν μπορεί παρά να τα ελέγχουν κράτη η συμμαχίες κρατών λόγω του μεγάλου κόστους κατασκευής και συντήρησης.

Απαιτούν πολύ εξειδικευμένους επιστήμονες που δύσκολα μπορούμε να ελέγξουμε.Για την προμήθεια των πρώτων υλών, απαιτούν πολέμους αλλά και για την διάθεση των σκουπιδιών τους βόμβες απεμπλουτισμένου ουράνιου που ρίχνονται σε πολέμους σε όλο τον κόσμο σε έρημους και θάλασσες.

Όταν μια κεντρική εξουσία κρατάει σε ένα κουμπί την ενέργεια μιας χώρας, έχει ένα απεριόριστης δύναμης όπλο για την καταστολή κοινωνικών η και εθνικών εξεγέρσεων.Τέλος το οικονομικό κόστος ενός πυρηνικού εργοστασίου είναι προσιτό μόνο αν μηδενίσουμε το περιβαλλοντικό κόστος και το μεταφέρουμε στα παιδιά μας.

Στον αντίποδα η φωτοβολταική, η αιολική και άλλες εναλλακτικές μορφές ενέργειας είναι κοντά στις κοινότητες και τις ανάγκες τους, ανανεώσιμες, ελεγχόμενες ,αφορολόγητες μακριά απ την εξουσία ,χωρίς να επιβαρύνουν το περιβάλλον.

Αν θέλουν να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου που έφτιαξαν ας επιδοτήσουν κάθε σπίτι με φωτοβολταικά ας κόψουν τον ΦΠΑ ας προσφέρουν δωρεάν ηλιακούς θερμοσίφωνες ας εγκαταστήσουν ανεμογεννήτριες σε όλα τα νησιά(700 η Ελλάδα,1700 η Πορτογαλία).Να δεις τότε πώς θα κλείσουν οι λιγνητοπαραγωγικοί σταθμοί της ΔΕΗ που είναι πρώτοι στην μόλυνση στην Ευρώπη.

Αντεξουσιαστές και Εξουσιαστές

Στόν κύκλο το μαχαίρι του Χρυσαυγίτη

Εχοντας συμμετάσχει πρίν απο εικοσι τρία χρόνια στην διαδήλωση ενάντια στον Λεπέν στο Καραβελ και διαβάζοντας πενηντάρης πλέον τα γεγονότα της Αθήνας σήμερα μου φαίνεται αλλη μια φορά τοσο καθαρό ποιοί ειναι πάντα στον δρόμο απέναντι στους φασίστες.

Οχι δεν ειναι τα κόμματα ουτε οι ειρηνικές πορείες της ΑΔΕΔΥ.Δεν ειναι το Πασοκ και το ΚΚΕ.

Ειναι οι Αναρχικοί και οι αντεξουσιαστές .Οι ονειροπόλοι τροτσκιστές,οι αριστεριστές, το Δίκτυο,κάποιοι τρελλαμένοι του συνασπισμού.

Δεν θα κατεβάσουν τα μαχαίρια οι φασίστες μπρός στο πλήθος.

Θα κρυφτούν τα τσακάλια και θα επιτεθούν τη νύχτα αφού ξεμοναχιάσουν τον Πακιστανό.

Θα κρυφτούν πίσω απο τα ενστολα αδέρφια τους και τα χημικά τους.

Ποιός ξέρει στα αλήθεια πολλοί απ τους ματατζήδες στον ελεύθερο χρόνοτους τις νύχτες μπορεί να δέρνουν Πακιστανούς στο Αιγάλεω,με Χρυσαυγίτικες συμμορίες.

Θα τραβήξουν μαχαίρια για να κρύψουν την καταπιεσμένη ομοφυλοφυλία τους την λατρεία του γυμνασμένου αντρικού κορμιού το μίσος για τις γυναίκες.

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία απλετης ελευθερίας.

Ναί ας βγάζουν τα εντυπα και τις εφημερίδες τους.Ας λένε τα λόγια τους στους παλαβούς που θέλουν να τους ακούσουν οσο αυτά τα λόγια δεν οργανώνουν και δεν προτρέπουν σε φυσική βία.

Ομως στο δρόμο δενπρέπει να βγούν χωρίς απάντηση.

Γιατί οι φασίστες βγαίνουν στον δρόμο για να σκοτώσουν.Μαζέυονται μπουλούκι και ξεμοναχιάζουν τα θύματα τους.Οι φασίστες οι παιδεραστες οι βιαστές ειναι πραγματικά επικύνδυνοι και δυστυχώς ο μόνος λόγος που ακούνε ειναι η βία.

Και μιάς και το κράτος δεν τους σταματά (παιδιά του ειναι )πρέπει να τους σταματήσουμε εμεις.

Και εμείς δεν ειναι οι χουλιγκάνοι που αυτοαποκαλούνται αναρχικοί οπως προσπαθούν να μας πέίσουν απ την τηλεόραση.

Εμείς ειναι οι αντεξουσιαστές η μόνη δύναμη αντίστασης στον καταστροφικό κατήφορο της κοινωνίας.

Γκράβα(στα Αρβανίτικα σημαίνει χαράδρα)

Δικτυο υποστήριξης μεταναστών
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Τα Ζωνιανά της εκπαίδευσης …..»
Μια ιστορία εκπαιδευτικού ρατσισμού βρίσκεται σε εξέλιξη στο 132ο δημοτικό σχολείο της Αθήνας που στεγάζεται στην Γκράβα . Στο σχολείο, του οποίου το 70% των μαθητών είναι παιδιά μεταναστών, κύρια από την Αλβανία, αλλά και από άλλες χώρες, όλοι οι διδάσκοντες, με επικεφαλής την διευθύντρια κ. Στέλλα Πρωτονοταρίου, έχουν δώσει μάχη εδώ και 9 χρόνια , κάνοντας πραγματικότητα τον διαπολιτισμικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης και το αίτημα της κοινωνικής ένταξης των μεταναστών. Με πρωτοποριακές εκπαιδευτικές δράσεις, εθελοντική δουλειά, μαθήματα μητρικής γλώσσας στα παιδιά των μεταναστών, μαθήματα γλώσσας στους γονείς τους, προγράμματα συμμετοχής, και άλλες ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες επέτρεψαν τη πραγματική συμμετοχή των παιδιών της «δεύτερης γενιάς» στις διαδικασίες του σχολείου, και την καλλιέργεια πνεύματος κατανόησης, αποδοχής και συνεργασίας από τους έλληνες μαθητές
Η επιτυχία των προσπαθειών αυτών φάνηκε με τα εντυπωσιακά αποτελέσματα στις επιδόσεις των παιδιών και τη θετική ανταπόκριση των γονέων ελλήνων και μεταναστών.
Οι μέθοδοι αυτοί βρέθηκαν σε δίωξη, ήδη από την προηγούμενη χρονιά από τους εγκέφαλους του Υπουργείου Παιδείας, που επιχειρεί να επιβάλει τον ιδεολογικό του έλεγχο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και έχει επιδοθεί σε μια εκστρατεία για την επιβολή ενός εθνικιστικού ολοκληρωτισμού στα σχολεία με ενίσχυση του επιθετικού εθνοκεντρισμού , της θρησκευτικής καχυποψίας και της πολιτισμικής καθαρότητας..
Έτσι το σχολείο υποχρεώθηκε να διακόψει κάποιες από τις πρωτοποριακές δράσεις (τα μαθήματα μητρικής γλώσσας στα παιδιά ) και η επικεφαλής Διευθύντρια του σχολείου υπέστη την απαξίωση και υποβάθμιση του έργου της και της προσωπικότητάς της στην συνέντευξη επιλογής , στην οποία ελέγχθηκε επίμονα για τις επιλογές της να στηρίξει τα παιδιά δεύτερης γενιάς μεταναστών , να τονώνει την αυτοεκτίμησή τους και παράλληλα να μην τα διαχωρίζει από τους έλληνες μαθητές στην δημιουργία των ομάδων εργασίας.
Η βαθμολόγηση της Στ,Πρωτονοταρίου, διευθύντριας εδώ και 9 χρόνια στο σχολείο , με πολύχρονη πείρα και έργο πολλαπλά βραβευμένο, σκόπιμα σπρώχθηκε σε χαμηλά επίπεδα για να μπορέσει να δικαιολογήσει την απομάκρυνση της εκπαιδευτικού από το 132 σχολείο, με μόνο σκοπό τη διακοπή του αξιόλογου έργου της.
Με την τοποθέτηση των νέων διευθυντών έγινε άμεσα απόπειρα να καταργηθούν και οι υπόλοιπες δράσεις του σχολείου με βίαιο και απαγορευτικό τρόπο ξεκινώντας από την διακοπή των μαθημάτων ελληνικής γλώσσας στους μετανάστες γονείς που για έξι συνεχή χρόνια γίνονται εθελοντικά από ομάδα δασκάλων. Στην οποία απόπειρα αυτή αντιστάθηκαν σθεναρά οι δάσκαλοι, γονείς και εκπρόσωποι του τοπικού συλλόγου δασκάλων «Η ΑΘΗΝΑ».
Έκπληκτοι , άλλωστε, δάσκαλοι, γονείς και εκπρόσωποι του τοπικού συλλόγου των δασκάλων έμαθαν ότι κύκλοι του Υπουργείου αποκαλούν το σχολείο (δημοτικό με μαθητές από 6-12 ετών) « Ζωνιανά της εκπαίδευσης» !!
Το ΔΙΚΤΥΟ καταγγέλλει τις καταστρεπτικές εμμονικές επιλογές του Υπουργείου Παιδείας, κορύφωση των οποίων είναι η αντικατάσταση της Διευθύντριας του 132ου δημοτικού σχολείου, ενάντια στη θέληση διδασκόντων, γονέων και παιδιών .
Το ΔΙΚΤΥΟ επισημαίνει ότι για μια φορά ακόμη η εσωστρέφεια της μονοπολιτισμικής μας παιδείας απειλεί κάθε προσπάθεια αναγνώρισης της σημερινής πραγματικότητας , και προσαρμογής του εκπαιδευτικού συστήματος σ’ αυτήν . Η Παιδεία καλείται να αποτελέσει το άπαρτο οχυρό του εθνικισμού και πέρα από αυτόν του ρατσισμού , της διάκρισης, και της πολιτισμικής δυσανεξίας.
Δέκα χρόνια μετά τον πρώτο νόμο για την διαπολιτισμική εκπαίδευση που αναγνώριζε την νέα πραγματικότητα , πολλά χρόνια μετά την αναγνώριση της αναγκαιότητας της κοινωνικής ένταξης σαν κύριου άξονα της μεταναστευτικής πολιτικής, το ελληνικό σχολείο εξακολουθεί να καλλιεργεί την μια και μοναδική περιούσια εθνική πραγματικότητα, αποστρέφεται τη νέα γενιά των παιδιών των μεταναστών, αρνείται να τα εντάξει, αρνείται να τα αναγνωρίσει και να τα αντιμετωπίσει ισότιμα.
Το ΔΙΚΤΥΟ διαμαρτύρεται για την αντιμετώπιση των δασκάλων του 132ου δημοτικού σχολείου
και ζητά την αποκατάσταση της Διευθύντριας Στέλλας Πρωτονοταρίου στη θέση της.
Λογικές «καθαρότητας» και εκδοχές του "πατρίς θρησκεία οικογένεια" δεν έχουν θέση στο δημοκρατικό σχολείο.
Τα επιτεύγματα της προσπάθειας των εκπαιδευτικών στην Γκράβα είναι παράδειγμα για όλα τα σχολεία.
Η όσμωση των γλωσσών και των πολιτισμών είναι πλούτος για την εκπαιδευτική διαδικασία.

Το ΔΙΚΤΥΟ ζητά ακόμη:

-Να σταματήσουν οι διώξεις των δασκάλων
-Να εφαρμοστούν οι αρχές της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης σε όλα τα σχολεία.
-Να εισαχθεί παράλληλη διδασκαλία των διαφορετικών πολιτισμών και γλωσσών , και δράσεις για την ισότιμη αντιμετώπιση τους .
-Να εισαχθεί η διδασκαλία της Μητρικής γλώσσας στα σχολεία για όλα τα παιδιά.
- Ισότιμη συμμετοχή όλων των παιδιών στη γνώση και στον πολιτισμό
-Σχολείο για όλα τα παιδιά .

Οι άνθρωποι που εγώ γνωρίζω και οι άλλοι

Αυτοί που εγώ γνωρίζω δεν είναι επαγγελματίες ψεύτες, κερατάδες χωρίς πάθος και εκβιαστές από συνείδηση.
Δεν είναι μοντέλα αψεγάδιστης ομορφιάς, πανέξυπνοι αριστούχοι.
Δεν κατεβάζουν την συνείδηση μαζί με το βρακί τους για δόξα και χρήμα.
Περπατάνε στο δρόμο δίπλα σου, τα φέρνουν δύσκολα βόλτα με τα δάνεια και τις υποχρεώσεις τους είναι λίγο εργαζόμενοι και λίγο άνεργοι είναι πάντα θύματα σε αυτή την κοινωνία πάντα κάνουν ένα βήμα πίσω μπας και βλάψουν άθελα τον συνάνθρωπό τους .
Ναι, έχουν πάθη και κρυφές επιθυμίες.
Έχουν μυστικά και σκέψεις, έχουν αναμνήσεις και παρελθόν, ενοχές και λάθη, απογοητεύσεις και διαψεύσεις. Έχουν ψυχολογικά προβλήματα .
Δεν είναι δυνατοί ούτε αδύναμοι. Δεν είναι μέσα τους αφεντικά ούτε δούλοι
Αυτοί είναι οι άνθρωποι που εγώ γνωρίζω και φυσικά αυτούς επιλέγω να γνωρίζω..
Προχωρούν βήμα βήμα στη ζωή και χτίζουν, δημιουργούν όχι πολλά, όχι όλα ,όχι τα μεγάλα.
Χωρίς αυτούς και αυτές( κυρίως αυτές), δεν υπάρχει ζωή.
Για τους άλλους διαβάζω στις εφημερίδες κάθε μέρα.
Τους πολιτικούς τους δικηγόρους τους δημοσιογράφους.
Οι άλλοι είναι το πρότυπο. Αυτό που μας προβάλλεται σαν φυσιολογικό, σαν κανόνας.
Αναρωτιέμαι που και πώς ζουν αυτοί οι άλλοι .
Έχουν σάρκα έχουν οστά;
Μπορούν να ζήσουν χωρίς εμάς;
Γιατί εμείς σίγουρα μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς.

Από τον Αντώνη Στασινόπουλο και την ποιητική του συλλογή του 2007, «ΣΠΟΡΑ»
Το ομώνυμο ποιήμα
Σπορά

Το αύριο άγνωστο
επιρρεπές στο τυχαίο των πραγμάτων
Ένα πουλί κελαηδάει την άνοιξη.
Μάρτης μήνας.
Τα χελιδόνια δεν ήρθαν ακόμα.
Ϊσως είναι νωρίς.
Αγαπημένη,φύλαξε λίγο σπόρο.
Οι άνοιξες έρχονται μετά τους θυελλώδεις
καιρούς.

Πέπλο της νύχτας

Μολυβένια σύννεφα
Ένας αχινός γαντζωμένος στα βράχια
Σκάει το κύμα με θυμό
Φθινόπωρο
μίκρυνε η μέρα
Ο αγέρας ουρλιάζει τις μακρυνές νύχτες
για εκείνα που έγιναν
για εκείνα που θα γίνουν στο λιγοστό φώς,
τις μικρές και μεγάλες βεβαιότητες
των ανθρώπων

Περνάω δια υπόθεσιν μου

Ήταν οι αριστεροί εξουσιαστές του ΠΑΣΟΚ πεινασμένοι κομπιναδόροι.
Αγχωμένοι μικροαστοί που πέσαν με τα μούτρα στο φαΐ αυτοί και ολο τους το σόϊ.
Πίστεψαν λοιπόν οι Έλληνες, πώς οι δεξιοί (σαν πιο χορτάτοι γενιές τώρα) θα φέρονταν με μέτρο, με μια κάποια αξιοπρέπεια βρε παιδί μου.
Θα τρώγανε κι αυτοί, αλλά με μέτρο .
Και κυρίως για να αποδείξουν πώς αυτοί ήταν οι «καθαροί» το αντίθετο των άλων.
Γιατί εδώ που τα λέμε σε όλα τα αλλά συμφωνούν.
Όλα για τα φράγκα.Παιδεία, υγεία,καθημερινότητα.Θεός το κέρδος.
Άμ δε συμπολίτες.
Ίδια είναι τα αφεντικά δεξιά κι αριστερά.
«Θα σας τηλεφωνήσει προσωπικά για την πορεία της υπόθεσης μου» έλεγε το mail
Πιο πολύ απ οτιδήποτε άλλο αυτό το «πορεία της υπόθεσης μου» με χτύπησε στα μούτρα.

Παλιά όταν σε καλούσαν στο τμήμα "διά υπόθεσιν σου" ήταν σημάδι πώς θα πλήρωνες τις ιδέες σου,την δράση σου, την κοινωνική αλληλεγγύη, τα αμαρτήματα του παππού σου.
«Υπόθεση σου» ήταν μια καλύτερη κοινωνία, το μέλλον των παιδιών σου.
Σήμερα για μια γαμημένη θέση στο Δημόσιο, για ενα σίγουρο μισθό κατεβάζουν τα βρακιά τους οι αριστούχοι των πανεπιστημίων, τα παιδιά των οικοδόμων ξεφτιλίζονται και τελικά φυλακίζονται σαν τα σκυλιά.
Αφού τελικά θα κατέληγε στην φυλακή δεν το έκανε τουλάχιστον αγωνιζόμενη;
Ήταν ανάγκη να περάσει όλο αυτό τον Γολγοθά της ταπείνωσης η ανώνυμη;

Πολιτικοί,Θεατρίνοι

Εχεις προσέξει πώς μιλάνε οι πολιτικοί (και οι δημοσιογράφοι) στην τηλεόραση;
Δεν μιλάω μόνο για τις ξύλινες εκφράσεις ,τα κλισέ, τις τυποποιημένες εκφράσεις που πετάει ο πρώτος και επαναλαμβάνουν οι υπόλοιποι οπως «θεομηνία» για τις χιονοπτώσεις η «απενοημένο διάβημα «για την αυτοκτονία.
Αυτές εχουν σαν στόχο την διαμόρφωση συνείδησης πρωτογονισμού σαν την ιδεολογία οτι το χιόνι ειναι ο θυμός του θεού.
Ακόμα το κάνουν για να μας δείξουν πώς η εξουσία δεν μιλά οπως οι κανονικοί ανθρωποι.
Σαν τους αγράμματους χωροφύλακες η τους χουντικούς που μιλούσαν κάποιο ειδος κωμικής καθαρεύουσας θέλοντας να δείξουν πόσο διαφορετικοί ειναι
.Οι συντεχνίες εχουν δικούς τους κώδικες γλωσσικούς και μέσα απ αυτους δείχνουν το κύρος και την εξουσία τους.Ειναι η γλώσσα του γιατρού,του δικηγόρου, που μιλούν επίτηδες ακαταλαβιστηκα, κωδικοποιημένα, για πράγματα που θα μπορούσαν να ειπωθουν απλά και κατανοητά .
Δεν μιλώ για ολα αυτά.
Η Νέα Δημοκρατία εχει εισάγει μέσω του αρχηγού της ενα τρόπο ομιλίας που τον βρίσκω προσβλητικό για ολους εμάς ,τον λαό.
Μας μιλάνε λές και ειμαστε διανοητικά ασθενείς.
Ανθρωποι που δυσκολευόμαστε να παρακολουθήσουμε μιά ολόκληρη πρόταση και να την κατανοήσουμε.
Βάζουν παύσεις και χρωματισμούς ,πολλές φορές χωρίς να χρειάζεται ,μιλούν θεατρικά κουνώντας τα χέρια ,γέρνωντας μπροστά το κορμί ,χαμογελώντας συνεχώς σαν ναναι μες τη τρελλή χαρα.
Ειναι ξεκάθαρο πώς εχουν πάρει μαθήματα απο ειδικούς ετσι που να πλασάρουν τα εμπορευματα τους καλύτερα.Ο πολιτικός πρέπει νάχει πάθος.Να λέει την αλήθεια ,νάναι μια φλόγα που καίγεται.Αυτοί ειναι ψεύτες.